شهر من شهروندی پُر از ماشین و سیمان است هر روز/ شهر من هم عاشقی با چشم گریان است هر شب/شهر من را مردمش حرف نشنیدند و پند/شهر من را کودکی در چهارراهی کرده بند/ شهر من بخند

«+ما»، آری یا نه؟

«جمع ما»، برنامه‌ای پر سر و صدا است. روند غیر تکراری و ویژه‌اش، آن را در طراز برنامه‌های پر مخاطب و خاص قرار داده است. موضوعات مطرح در این برنامه، عمدتا موضوعاتی است که جامعه با آن درگیر است اما هیچ‌گاه برای صدا و سیما موضوعیتی نداشته و یا در لفافه به آن پرداخته شده ‌است. مجری‌اش، «خانم نامداری»  متفاوت و این بار متفاوت‌تر عمل می‌کند. حجاب و تیپ او، تکه کلام‌ها، طرز حرف زدن، سوال‌هایش از مهمان برنامه، جوانی و زن بودن، همه و همه باعث شده است که از مجریان آموزش‌دیدۀ دیگری که همه مثل هم رفتار می‌کنند، متمایز شود. دکور متفاوت، مهمان‌های متفاوت، آشپزی متفاوت و تیتراژ متفاوت؛ این برنامه را با کلیشه‌های رایج در صدا و سیما، در می‌اندازد. می‌گویم در می‌اندازد، چون می‌بینیم که چند باری«اخبار بیست و سی»، یا مهمانان برنامۀ «به خانه بر می‌گردیم»، به این برنامه کنایه زده‌اند. حتی قسمت‌هایی از این برنامه در یوتیوب- آن قسمتی که مربوط به دعوت مردی با سه زن بود- به شدت کلیک‌خور داشته است.

در واقع حالا که برنامه‌ای خارج از روند و چهارچوب برنامه‌های صدا و سیما، ظهور کرده است، برنامه‌های دیگر احساس خطر می‌کنند و مانند یک حریف به آن نگاه می‌کنند. تا چند وقت پیش، برنامه‌های تلویزیونی چندان مورد نقد یکدیگر واقع نمی‌شدند اما جمع ما دارد فضای این نقد و قضاوت را باز می‌کند.

در پاسخ به سوال، «+ما» آری یا نه؟ به نظرم باید جواب داد آری. البته قبول دارم که برنامه‌های جسوری مثل این، می‌تواند تاثیرات منفی و گاهی قبح‌شکنی‌هایی در جامعه ایجاد کند؛ اما این برنامه در حال حاضر کارکردی دارد که می‌توان به خاطر این کارکرد، از همۀ تاثیرات منفی آن گذشت. آن هم این است که دارد تکانی به برنامه‌های سیما می‌دهد. حس رقابت را در بین‌شان ایجاد می‌کند و زمینه‌ای می‌شود برای درافتادن برنامه‌ها با هم. به نظرم اینگونه، کم کم گفت‌وگویی انتقادی در میان برنامه‌ها شکل می‌گیرد و فضای نقد سالم از درون برنامه‌ها با رویکرد مخاطب‌محور ایجاد خواهد شد.



پیشخوان
  • با نگاه غریب بنویسیم
  • جومپا لاهیری یک نویسندۀ هندی تبار است. او در لندن به دنیا آمده و در سه سالگی به آمریکا رفته و در آنجا بزرگ شده است. «خاک غریب» بعد از کتاب‌های «مترجم دردها» و «هم‌نام» نوشته شده است. طرح کلی داستان‌های او، دربارۀ هندی‌هایی است که در آمریکا زندگی می‌کنند و با سنت‌های خود و اقتضائات کشور جدید در جدال‌اند. معمولا خانواده در نوشته‌های او پر رنگ است. یکی از ویژگی‌های نثر او تصویر جزئیات ریزی است که نه تنها کسل‌کننده نیست بلکه به ترسیم دقیق فضا در ذهن خواننده کمک می‌کند. لاهیری در سال ۲۰۰۸ جایزه‌ی فرانک اوکانر را برای همین کتاب برد. همچنین این کتاب در رده‌بندی نیویورک‌تایمز جزو کتاب‌های پرفروش سال ۲۰۰۸ شناخته می‌شود.

    (بیشتر…)

    لینکهای روزانه
    برخی از حقوق متن های نوشته شده در این وبلاگ برای نویسنده محفوظ اند.