شهر من شهروندی پُر از ماشین و سیمان است هر روز/ شهر من هم عاشقی با چشم گریان است هر شب/شهر من را مردمش حرف نشنیدند و پند/شهر من را کودکی در چهارراهی کرده بند/ شهر من بخند

پیوند قلب‌ها از پشت مانیتور

قبل ترها این طور نبود. در بیشتر مواقع مادر داماد، عروس را می‌پسندید.گاهی حتی پسر تا بعد از عقد، دختر را نمی دید. این وسط بودند واسطه‌هایی که با شناخت عمیقی که از دو خانواده و پسر و دختر داشتند، این ازدواج‌ها را جوش می‌دادند و فرصت‌هایی را برای پسر و دختر ایجاد می‌کردند. اما شکل ازدواج‌ها این روزها تغییر کرده است. در واقع انواع گوناگونی از شکل ازدواج ایجاد شده است. با پدید آمدن محیط‌های جدید مختلط مانند دانشگاه و محل کار گونه‌های جدید ازدواج به تبع این محیط‌ها شکل گرفته است. رفته رفته با ظهور پدیده‌های جدید ارتباطی مانند تلفن و اینترنت، هم نوع ارتباط در دوران آشنایی به قصد ازدواج تغییر کرد و هم این پدیده‌ها شکل جدیدی از ازدواج را رقم زدند. یکی از نوظهورترین این انواع، ازدواج اینترنتی است. این نوع ازدواج در چند سال اخیر رشد مضاعفی داشته است. باید بین دو مقوله در این نوع ازدواج تفاوت قائل شد. ازدواج اینترنتی و ارتباط اینترنتی. در ازدواج اینترنتی آشنایی اولیه از طریق فضای مجازی و اینترنت است. یعنی پسر و دختر بدون آنکه یکدیگر را در دنیای واقعی دیده باشند، به منظور ازدواج، ارتباط برقرار می‌کنند. در ارتباط اینترنتی هرگونه ارتباطی چه در فضای مجازی و چه خارج از آن در این فضا و با نرم افزارهای ارتباط مجازی یا در سایت‌ها، وبلاگ‌ها و شبکه‌های اجتماعی شکل می‌گیرد. لازم به ذکر است در اینجا منظور از ازدواج اینترنتی، آشنایی‌هایی است که در فضای وبلاگ‌ها، سایت‌ها و شبکه‌های اجتماعی شکل می‌گیرد. بحث در رابطه با سایت‌های همسریابی، اقتضائات و ویژگی‌های متفاوتی از این فضاها دارد که که در اینجا مجال بحث در رابطه با آن وجود ندارد.
در حال حاضر در نظر عامۀ مردم، ازدواج اینترنتی، ازدواجی ناموفق و خطرناک تلقی می‌شود. قابل انکار نیست که مواردی از ناموفق بودن اینگونه ازدواج‌ها دیده شده است. اما در موارد موفق، بعضی زوج‌هایی که از این طریق ازدواج کرده‌اند، شکل آشنایی خود را پنهان کرده و در بیشتر مواقع بازگو نمی‌کنند. بنابراین نمی‌توان به راحتی دربارۀ قطعی بودن عدم موفقیت این‌گونه ازدواج‌ها صحبت کرد.
این رویکرد به ازدواج اینترنتی، رویکردی محافظه‌کارانه است. رویکردی که در مقابل هرگونه تغییری مقاومت می‌کند. همانطور که زمانی ازدواج دانشجویی پذیرفته  شده نبود، امروزه نیز ازدواج اینترنتی، دختر و پسر را در مظان اتهام قرار می‌دهد.


اما ازدواج اینترنتی نیز مانند ازدواج دانشجویی فقط یک امکان است که می‌تواند موفقیت‌آمیز باشد یا نباشد. یکی از خطراتی که در ازدواج اینترنتی وجود دارد، ادامه ارتباط به صورت مجازی است. بعد از طرح ازدواج در فضای مجازی، این رابطه هرچه سریع‌تر باید به عر صۀ واقعیت کشیده شود زیرا ادامه ارتباط در این فضا، تصوری آرمانی و غیرواقعی در ذهن طرفین ایجاد می‌کند.
از طرف دیگر فضای مجازی زمینه مناسبی برای طرح دروغ و ساخت تصویری دروغین از شخصیت و هویت خود است، به همین دلیل لازم است هرچه سریعتر درباره حقیقت داشتن مطالب مطرح شده از جانب طرفین تحقیق شود.
آفت دیگر ازدواج‌های مجازی، عدم توجه به اختلافات فرهنگی و اجتماعی و اقتصادی فرد و خصوصا خانوادۀ او است. در ارتباط مجازی، از آنجا که طرف مقابل در واقعیت دیده نمی‌شود، توجه کمتری به اختلافات فرهنگی و اجتماعی و اقتصادی می‌شود. در این گونه ارتباط آن‌چه بیشتر جلب توجه می‌کند افکار و ایده‌های طرف مقابل است و اکتفا به این ارتباط باعث عدم شناخت مناسب از اختلافات فرهنگی فرد و خانوادۀ او می‌شود. از طرف دیگر، در ازدواج سنتی این اختلافات به کمترین حد خود می‌رسد زیرا دو خانواده بر اساس آشنایی انتخاب می‌شوند اما در ارتباط مجازی احتمال نزدیکی دو خانواده به دلیل ماهیت دموکراتیک و تصادفی آن به حداکثر می‌رسد.
ارتباط مجازی، ارتباطی فردگرایانه و یک نفره است. از آفات دیگر ازدواج مجازی، عدم توجه به شناخت خانوادۀ طرف مقابل است که از طریق این ارتباط ایجاد نمی شود و احتیاج به تحقیقات و ارتباطات واقعی دارد.
با وجود آفات ذکر شده، ازدواج مجازی می‌تواند فرصت‌هایی را در اختیار جوانان بگذارد. با کثرت انواع و شیوه‌های ازدواج، جوانان می‌توانند فرد مورد نظر خود را با شیوه‌های گوناگونی پیدا کنند و این مسئله می‌تواند جامعه را از خطر بالارفتن بیش از این سن ازدواج نجات دهد. خصوصا این مسئله دربارۀ پسران و دخترانی که خواستار شناخت شخصی از همسر خود هستند و نمی‌توانند به شناخت در فضای رسمی ازدواج سنتی اکتفا کنند در عین حال خواستار ارتباطی غیر اسلامی نیستند، صدق می‌کند.
از طرفی ارتباط اینترنتی ویژگی‌های متبت دیگری دارد. ارتباط مجازی در چت یا شناخت از طریق مطالب وبلاگ شخصی یا فیدها و نظراتی که در شبکه‌‌های اجتماعی گذاشته می‌شود، می‌تواند شناختی از ابعاد وجودی فرد را نشان دهد که در جلسات خواستگاری یا در محیط رسمی کار و فضای علمی دانشگاه میسر نیست. این ارتباط هم در رابطه با ازدواج اینترنتی و هم در رابطه با انواع دیگر ازدواج می‌تواند مفید باشد و جوانان را از ارتباط‌های دارای خطر و غیر اسلامی نجات دهد. ضمن اینکه این ارتباط نیز می‌تواند منجر به روابط غیر اسلامی شود، اما به دلیل ندیدن چهره و نشنیدن صدا، احتمال کمتری برای انحراف وجود دارد.
بنابراین ازدواج اینترنتی یکی از نوظهورترین شیوه‌های ازدواج است که در ذات خود نه خوب است و نه بد، بلکه امکانی است که می‌توان از آن به درستی استفاده کرد. اگر ما از اقتضائات و ویژگی‌های این نوع ازدواج آگاه باشیم، می‌توانیم آفات آن را هرچه بیشتر از میان ببریم و در مقابل از مزیت‌هایی که در اختیار ما می‌گذارد استفاده کنیم؛ مانند استفاده از اینترنت به عنوان نوعی ارتباط. پس اگر چنین فرصتی برای ما یا نزدیکان‌مان پیش آمد، بدون ترس اما به درستی به سراغ آن برویم و بدون آنکه از خطرات این نوع ازدواج بترسیم، سعی کنیم آنها را برطرف نماییم.
پی‌نوشت: این مطلب برای نشریۀ اینترنتی چارقد نوشته شده است.
این مطلب در پایگاه خبری تحلیلی حفا نیوز



پیشخوان
  • با نگاه غریب بنویسیم
  • جومپا لاهیری یک نویسندۀ هندی تبار است. او در لندن به دنیا آمده و در سه سالگی به آمریکا رفته و در آنجا بزرگ شده است. «خاک غریب» بعد از کتاب‌های «مترجم دردها» و «هم‌نام» نوشته شده است. طرح کلی داستان‌های او، دربارۀ هندی‌هایی است که در آمریکا زندگی می‌کنند و با سنت‌های خود و اقتضائات کشور جدید در جدال‌اند. معمولا خانواده در نوشته‌های او پر رنگ است. یکی از ویژگی‌های نثر او تصویر جزئیات ریزی است که نه تنها کسل‌کننده نیست بلکه به ترسیم دقیق فضا در ذهن خواننده کمک می‌کند. لاهیری در سال ۲۰۰۸ جایزه‌ی فرانک اوکانر را برای همین کتاب برد. همچنین این کتاب در رده‌بندی نیویورک‌تایمز جزو کتاب‌های پرفروش سال ۲۰۰۸ شناخته می‌شود.

    (بیشتر…)

    لینکهای روزانه
    برخی از حقوق متن های نوشته شده در این وبلاگ برای نویسنده محفوظ اند.